Eftir Ársæl Þórðarson.
Hin fræga altaristafla í Strandakirkju.
ÞEGAR ÉG VAR MEÐAL YKKAR.
,,Þegar ég kom til ykkar, systkin, og boðaði ykkur leyndardóm Guðs gerði ég það ekki með háfleygri mælsku eða spekiorðum. Þegar ég var með ykkur ásetti ég mér að hafa ekkert í huga annað en Jesú Krist og hann krossfestan. Og ég dvaldist á meðal ykkar í veikleika, ótta og mikilli angist. Orð mín og boðun studdust ekki við sannfærandi vísdómsorð. Ég treysti sönnun og krafti Guðs anda. Trú ykkar skyldi ekki byggð á vísdómi manna heldur á krafti Guðs“ (1 Kor. 2: 1-5).
GUÐ BIBLÍUNNAR ER JESÚS KRISTUR.
Guð Biblíunnar er Jesús Kristur og allar frásagnir í ræðum eða ritum sem leiða okkur að Krossi Krists er gott Guðs orð en boðskapur sem leiðir okkur frá Jesú Kristi er af hinu illa. En hvernig er hægt að þekkja muninn á trúarbrögðum þegar t.d. múslímar vilja eigna sér nöfn manna eins og Abrahams og Jesú úr Biblíunni og matreiða svo sögu þeirra og boðskap eins og Biblían sé matreiðslubók. Muhameð spámaður múslíma kynntist kristnum mönnum og gyðingum en hafnað útskýringum þeirra á Biblíunni væntanlega vegna þess að boðorðin 10 í lögmálinu pössuðu ekki við lífsmáta hans og fórnardauði Jesú á krossinum passaði ekki heldur við hans pólitík.
STJÓRNMÁLASTEFNA MÚHAMEÐS VAR HENTISTEFNA.
Hann var eins og margir eru enn í dag vildi ekki frelsast af því að hann hélt að þá missti hann af ,,skemmtilegu líferni“ sínu. Það er guðlast og sögufölsun múslíma að stela nafni Jesús og kalla hann spámann sinn, Jeslús er Guð Biblíunnar og frelsari allra manna sem við hjálpræði hans vilja taka og hann skilgreinir múslíma sem heiðingja. Hjálpræðisverkið í Jesú byggir á þörf til betra lífs frekar en trú. Iðrun og tilfinning syndasektar er undanfari þess að geta þegið náðargjöfina, synda aflausn. Guð í Jesú Kristi opinberar einn þennan vísdóm og aðeins iðrandi syndara. Jesús fórnaði lífi sínu og blóð hans og vatnið sem rann til jarðar, þegar Rómverjinn rak spjótið í síðu hans. Blóðið og vatnið helgar jörðina þar sem vatnið vísar til skírnarinnar (hreinsunar og iðrunar) en blóðið til friðþægingarinnar (náðarinnar) þar sem Jesús Konungur sannleikans náðar hinn iðrandi einstakling, með konunglegu valdi sínu. Blóð Jesú er heilagt og að þiggja heilaga blóðfórn hans er alltaf nýr sáttmáli fyrir hvern einstakling sem það reynir. Menn stíga með játningu sinni og hjartans sannfæringu yfir frá dauða síns synduga lífernis yfir til lífsins með Jesú og sættast við þann Guð sem gaf Jesús og Heilagur Andi þrenningarinnar tekur sér bústað í hjarta einstaklingsins. Stjórnarskrá hins gyðinglega lögmáls, boðorðin tíu fá nýtt líf í hreinsuðu hjarta einstaklingsins og hinn frelsaði maður finnur fyrir óþægilegri tilfinningu ef freisting vaknar til að brjóta gegn þeim. Hann er áminntur af Andanum.
NÁÐUNIN.
Í gamla daga náðuðu nýkjörnir forsetar Íslenska lýðveldisins oft fanga á Litla- Hrauni í tilefni af kjöri sínu. Þetta var valdboð æðsta embættismanns þjóðarinnar og fyrirmyndin væntanlega sótt í þann sjóð kristninnar að Drottinn Jesús náðar frá syndum og vondum afbrotum fortíðar og að náð frelsarans er alltaf ný á hverjum degi.
VEGURINN LIGGUR Í GEGN UM KROSSINN.
Svo stórkostlegur er vísdómur Guðs Biblíunnar að andstæðingar hans forðast eins og pestina að minnast á Krossinn eða Blóðið í ræðum sínum eða ritum. Þekkja má því hina einu leið sem Biblían kynnir til að komast til himna fyrir krossdauða og blóðfórn Jesú frá andkristnum trúarbrögðum á því hvernig heiðingjarnir matreiða boðskap Biblíunnar varðandi Jesú blóð og krossdauða hans, um þá hluti ríkir yfirleitt þögn eða þá neikvæðni og útúrsnúningar hjá þeim sem hafna veginum að krossi Krists.
ÍSLAMSKIR SPUNAR OG FLÉTTUR.
Múslímar reyna með klaufalegum hætti að taka Biblíuleg nöfn út réttu samhengi heilagrar ritningar, sem er vítaverð ósvífni. Þeir semja svo sín ævintýri upp úr ,,ritþýfinu“ og reyna að skjóta hækjum undir sögu sína, en sú saga er í raun blóðugt ofbeldi á hendur kristnum mönnum og gyðingum. Ef múslími les þessa grein er hugsanlegt að það veki hann til umhugsunar um rétta veginn en líklegra er að hann reyni að hagræða hlutunum og finna út einhverja fléttu til þess að aðlaga efnið sínu trúboði. Það skal enginn halda að múslímar hér á landi séu betri eða verri en aðrir múslímar og skrái sögu sín með öðrum hætti en annarsstaðar gerist. Múslímsk trú er eitt og sá sem trúir annað og múslími getur snúið sér til Krists en kristinn maður sem gerist múslími er í slæmum málum og hefur yfirgefið sannleiksanda Jesú.
Skaparinn í ritningum, Biblíunnar er ekki Allah, sem á engin fyrirheit í Biblíunni.
Ættleggurinn: Abraham, Ísak og Jakob (Ísrael) eru forfeður Gyðinga, ekki araba. Þjóðin varð til inn í Egyptalandi og varð gerð að þjóð sérstaklega til að undirbúa komu Jesú Krists í heiminn. Fyrst fyrir orð spámanna um komu hans og svo með fæðingu hans, jarðlífi, dauða og upprisu. Að fráteknum gyðingum sem eiga bæði fyrirheit í gamla- og nýja sáttmálanum eru allir heiðingjar þar til þeir hafa tekið við Jesú sem frelsara sínum.
TRÚARJÁTNINGIN
Jesús Kristur (Messías) fæddist í holdi sem gyðingur, afkomandi Jakobs (Ísraels). Allir menn sem fæðast á þessa jörð eiga fyrirheitin í Jesú kristi sem nú ríkir sem konungur yfir andlegri Jerúsalem himnanna. Allir þurfa að játa hann sem frelsara sinn og lausnara, líka Gyðingar annars eiga menn ekki fyrirheit um eilíft líf með honum í himnaríki.
,,Himnaríki múslíma“ er því allt annað himnaríki en kristinna manna. Helja er hinsvegar dvalarstaður allra sem deyja í syndum sínum, þar bíða sálirnar efsta dóms. Kristin trú er 600 árum eldri en Íslam. Kristnir menn afneita öllum tengslum við Allah og Muhameð á meðan múslímar reyna að tengja sig sögum Biblíunnar með hryðjuverkahernaði á heilagt orð Biblíunnar þar sem Jesús lýsir því yfir að engu megi breyta ,, Og taki nokkur burt nokkuð af orðum spádómsbókar þessarar, þá mun Guð burt taka hlut hans í lífsins tré og í borginni helgu sem um er ritað í þessari bók“(Opb. 22: 19. Kóraninn er í mínum huga áróðursrit, pólitískrar heimsyfirráða stefnu og frá mínum sjónarhóli varla til umræðu sem trúarrit.
Jesús segir: ,, Nei, segi ég yður, en ef þér gerið ekki iðrun munuð þér allir farast eins“ (Lk. 13: 5).
